punto de fuga

(ante todo, isto que vés non é un libro, é un paraugas por riba das nubes,

é un enigma que viaxa)

recordos apañados ao pé da montaña:

LINSHAN: tí eras o horizonte e eu a fuxida

enchendo a paisaxe de libros de Conrad, Joseph, a atalaia, o mirador de Certezas, o contador de visitas ao psiquiatra: o meu problema non é máis que unha esaxerada predilección polo SILENCIO

(enchendo a boca de tebras) tamén o inverno podería ser un hábitat

contra as paredes da Casa: milleiros de habitantes, milleiros de balas disparadas en todas as direccións

(o obxectivo, romper a voz, romper a mensaxe, romper a comprensión da mensaxe)

recordar os dedos apañando a humidade

NA PALABRA, recordar os cortes, a pel negra (o de-sexo)

a necesidade dos abismos

-acreditar na linguaxe é como seguirlle a pista ao asasino: neve, haggard, neve.

-un can esfameado, o derrube da civilización tecnolóxica

que tan ben coñece o teu corpo: vergoña, forats.

unha máquina reproductora de nacións, de logotipos,

de tellados: os habitante ante todo precisan da luz

-outro nadal desaproveitado,

vencín, coma sempre: she is the dark, NA PREGUNTA

(e os corpos queimados acenderán o sol vermello do comunismo)

(calquera tipoloxía de beleza, calquera corpus idolóxico é susceptible de converterse en xeo)

(e a palabra rompe por igual espellos e rostros ao seu paso)

-o lume da nación

-a autonomía do proletariado

-na palabra?

-no signo lingüístico?

-no poema

-na metástase

non escribo para expresar nada, sei que é imposible abrirse paso ao exterior, baleirarse a través da linguaxe

escribir é o meu xeito de morder, de alimentarme

ESPELLO MÁXICO (OU ANACOS DE FELICIDADE EXPULSADA A TRAVÉS DA PEL):

sobretodo, rexeitar a felicidade, non acreditar na beleza, limitarse a alimentar a selva dende as profundidades da selva

ESPELLO MÁXICO (a parte do xeo, da permanencia, as torres defensivas, as armas contra o paso do tempo)

KURTZ (a parte do amor, invencible, polo coñecemento)

(non esquecer):

1. a miña máscara irrompible para asomarme aos abismos

2. son calquera cousa excepto un recipiente para a dor

p.d. igual que seguen intactos os meus debuxos nas paredes, os ideogramas, a boneca partida pola metade, xusto no instante de morder

KIRTASH,

invadín o teu corpo

KIRTASH,

obviamente eu, a serpe,                     quérote.

Preludio: os zapatos, e dentro deles os pés, as incontables liñas do triángulo… (dende dentro, desfacéndose cara ao exterior, a linguaxe, o demo da linguaxe:
os chicles de menta -de mentira)
EU-ELA (a vexetación, as cousas) : -Posiblemente fórame roubada a culpa, o calendario lunar.
EU-ELA: -Sigo crendo na realidade da paisaxe, ainda que no canto de ollos teñamos vidros irrompibles insensibles aos cambios na atmosfera e á sucesión lineal dos acontecementos, insensibles polo tanto a CALQUERA COUSA QUE HABITE NA SUPERFICIE E NON SEXA CONSIDERADA NA SÚA DIMENSIÓN ONTOLÓXICA.
EU-ELA: -De ser certo o anterior, daquela non hai máis mundos posibles, nin máis cómodos salóns nos que sexa necesario deixar fóra o propio corpo para poder meterse dentro.
Na inutilidade de calquera acción, de calquera indumentaria que oculte a atracción pola nada.
ou aquí no meu ventre: O AXIOMA DEFINITIVO.
(iso, malia ser eu tan melancólica:
na contemplación da verdade sempre hai que situarse de xeito estratéxico)
EU-ELA: -Todos os corpos constitúense como u-topía, como aínda-ningún-topoi.
TIPOLOXÍA DAS VIAXES ASTRAIS: ser unha mesma o propio medio de transporte.
(exemplo) “os meus soños non son do futuro, os meus soños son do pasado”
(exemplo) “cando lle deas a volta ao xersei e descubras o que hai ao outro lado, xa eu estarei lonxe, e non haberá ninguén que saiba emparellar os teus calcetíns, ninguén que saiba romper coma mín a túa alma transparente”
(No exterior do triángulo, os vértices espallados, a agonía do desprazamento)
EU-ELA (na punta dos dedos) : -Sei tanto sobre as formas da impureza, sobre os pecados da carne, que dime, como podo pensar en alimentarme?
(coma se ainda puidese haber en mín algo semellante a un receptáculo,
coma se fose posible que me amases)
A afirmación da propia identidade : perpetúase na loita de contrarios. O verdadeiro significado da derrota reside aquí: na deconstrucción do propio corpo, pero tamén, e sobre todo,
na deconstrucción dos corpos alleos.
Os corpos, esas entidades abstractas, esas xeometrías perfectas,
esas viaxes no tempo que tan ben escenificamos:
COMO SE AINDA FOSE POSIBLE DESPRAZARSE.

non hai ningunha ordenación no mundo (ningún territorio
de tanta beleza como a dor)

situacionismo:
no acceso ás interioridades, metal incandescente, materia en estado puro

e espellos cravados en cada palabra
que autorizas

de tódalas cousas que non suceden

pero pasan, son necesarias, producen

un poema, ou a MUSA

(no arrandeadoiro): hoxe contiven o alento

ante a posibilidade de anunciar o teu nome, ben ALTO

e fuxir desta torre defendida

polo noso AMOR e os nosos gatos:

o asedio foi duro, acabáronsenos a pólvora,

o chocolate con leite, as lecturas de Tolkien, de Pavese,

Charenton, o Libro dos Cambios, as ruinas, a memoria, os coitelos

permanentemente a voz, SOMOS INVENCIBLES, a voz nos límites do entendemento, os xiros do yin e o yang nas nosas bocas acendidas, o bosque que tamén é palabra e velocidade e soño e terra mollada e morte

aquela casa co seu cheiro, aquel anel máxico

e eu veña a tecer máquinas, arañeiras,

comprar o pan cada mañá, cocelo, desfacelo na boca

velaquí o meu xeito de habitar a realidade
(a dureza)

a máquina prehistórica -amorpunk- despois viñeron os soños, a materia

en suspensión:

non situarse onde os espazos desexan eles mesmos liberarse e non seren liberados

-se a linguaxe é o poder, non a ferramente senón o poder mesmo

-mais que é o poder senón unha ferramenta?

dixeronme: tí se existes é porque es todopoderosa

e eu afoguei toda a beleza do bosque na mirada

paisaxe (rompendo) VOZ UNIVERSO NACIÓN ÁNIMA

contra a escrita:

1. tapar os ollos, irse baleirando

2. ata non sermos senón igual a nós mesmas:

detonación

velocidade

pranto

todopoderosa

materia

xamais confundas a palabra co acontecemento, agora que a choiva levou as colleitas todas e a tí só che deixou o medo, alomenos un vestidiño bonito, nese teu corpo xeitoso, hoxe antes de te deitar descobres américa, lavas a cara, dáslle un bico aos gatos,

a túa verdadeira paixón,

viches como a serie de acontecementos non conseguiu borrar os teus pasos

e corriches canto puideches para entrar a tempo no círculo, mais o outono traía

ollos cheos de rabia, miradas e miradas devolvendo o xeo que botaras pola boca tí,

-canto animal debruzado no espello, cantos paradisos e fertilidade e nocións claras e distintas das que dispoñías como se os planetas e estrelas todos respondesen á túa voz, vidro quente, metal líquido, unha vez cazado o demo que te pariu, xa nada che parece imposible, xa nada pertence a ninguén, unha sólida paisaxe, unha nube desas de sabor incerto, o teu pasado cartón-pedra-tesouro, o material erótico da princesa na torre do método cartesiano,

logo coñecín un pintor sen armas, e así era, así, todo el cara o horizonte, e amei nel a negrura, e a derrota, e os nomes, AUTUMN TEARS, FOSCOR, IN FLAMES, LACRIMOSA, NARSILION, bocas asegurando unha redención innecesaria, velaí porque deixei aquela fe, a flor atravesando o coitelo, a proximidade, NUMEN, idioma ferido pola beleza, beleza destinada a morrer nos ollos do espectador, e converterse en mensaxe, quérote, ANIMAL HUMANO, RACIONAL, ESPELLO INMUTABILIDADE SEXO SEN ARMAS SEN ALMA SEN nomes, os nomes

era preciso crear un universo para traerte outra vez á memoria, NUMEN, o meu amor polo deus astado,

eras tí,

na ausencia de voces, de linguas, de luces de neón, de cores brillantes, obtiven a alta médica e mudeime ao interior do volcán, así quentiña, paso todo o día a esmagar

a materia da que están feitos os soños

claro que non hai esencias,

quizais sombra, se tivese tempo,

explicaríache o momento preciso no que alimentar

a carne,

os desexos en ringleira acudirían a mín

farían desta linguaxe aire quente

que vence o presente,

sería como unha balea, na danza,

corazón de néboa, país de néboa,

lucidez na punta dos dedos, queimando as palabras co alento,

cidades enteiras nas puntas dos dedos,

destinos, pedras, camiños e rúas molladas,

todo igual ao amor que me pariu:

igual ao amor no que afunden as palabras

noite de hotel de carretera,

daquela eu falar falaba,

para perderme

para perder

a palabra
o coñecemento, as portas abertas que non deixan de sairme ao paso,

pero eu NÉGOAS

inclinaríaste ante mín

doce solpor que me baleiras (ou animal de ollos grandes que me obxectivas)

cando de ser, eu sería

unha paisaxe de cartón-pedra, e, no centro, un xenerador de derrotas,

un navegador de illas desertas

mais ningun lugar me é xa común
agora todo sen máis

acontece

DIAMANTE

espazo baleiro, obviamente
para que ninguén entre

OLLO

remuiños de posibilidades
rompendo a vida
a cada paso

só a contemplación permite rebelarse

cando hoxe é realmente hoxe:
desesperación,
día de ir á herba, por exemplo,
apañar o paradiso enteiro nunha rede de mentiras
(a neurótica raíña debruzada na fiestra, os animais de cartón pedra
pegados ao paladar)

NON ACREDITO NA LINGUAXE QUE XENERAN OS VENCEDORES
A FUXIDA É O MEU SER NO MUNDO
A DELICADEZA DA PAISAXE
LÍQUIDA
ASÍ
na caida:

miles de preguntas que queren baleirarte de todo o que sabes

LIMÍTAME SE TE ATREVES

EU desafíote

cápsulas de amor
á deriva
no espazo profundo, o teu corpo
é un planeta alleo que non me atrae, a gravidade
consiste en rexeitar o centro, aguantar o peso
moverse sempre en tódalas direccións:
anarquia
eu
veleiro pirata, cabelo trenzado
nun mar de beleza
insignificante, tanto, que conseguín invertir
as leis da física, e a metáfora rachou o molde e dixo:
agora es tí a portadora da desgracia

o veleiro quere viaxar pero a rapaza pirata
esqueceu o título da historia
como un amuleto
contra a memoria
o poeta cala e o poema
REALÍZASE

cada un no seu círculo de pedras alonxa de sí o medo,
e a canción xorde das entrañas da terra,
baleira,
perfecta,
dirixida a aniquilar o presente

ESTE MEU PRESENTE