punto de fuga

a poesía sucede cando estoupan as palabras
(distorsionan, interrompen, crean interferencias, deveñen libres)

-cando era pequena viaxabamos veloces no R-4 do papá
tiñamos aqueles ollos cobizosos e non contemplabamos nada, viaxabamos,
na paisaxe física e mental
coa mesma forza agatuñabamos árbores, sentabamos á sombra do eucalipto e recolliamos os restos da merenda,
ruínas
-milleiros de veces a mesma canción
o corpo deslocado

-non me sirve o idioma dos meus antepasados
non me sirve esta mirada educada na contemplación
non teño senón monstros dentro de mín, e as maletas feitas da viaxe nunca iniciada,

querendo encher o universo de sentido cando o que falta ainda é que haxa primeiro un universo

-e nós nel,
perdendo o tempo en actos milimetrados, previsíbeis, extenuantes
(isto non é un poema, se segues a ler corres o perigo de que che estoupe a cabeza,
e eu non me fago responsábel)

a poesía sucede cando a ferida se abre e se fai accesíbel, cando te apropias da ferida e non é que lle deas un nome senón que é máis ben un clúster de significados que se entrecruzan e converxen no idioma,

as máquinas* devecen pola producción,
os poemas chaman uns polos outros,
as ruínas van gañando terreo aos fundamentos

non hai maneira de afastarse

_________
*fendas na paisaxe social sen adscrición de clase, partido ou sindicato

laberints d’escuma, de vent,
de nit al cor de la tempesta:
oblit-memòria,
paisatge erosionat

gemecs de fusta
morts que es desperten
tombes-records vegetals
memòria líquida
vida en dissolució

aprenc els mecanismes,
les maniobres de distracció,
em disfresso, ignoro els dubtes
caic per l’atracció de la mirada
de l’abisme

marejat de velocitat
de precipitació
de pors massa grans i desitjos ara utòpics;
convertit en esdeveniment, en seqüència;
en ràfega de vida prèvia a la desaparició.
sospir, llàgrima, sospir…
batec
silenci

silenci
esclaten els mots

silenci
esclaten els mots

S I L E N C I

(raida + merlanegra)

dedicat a en Joan Arnera, amb afecte

ciutat. espais on tot és submissió,

on cap musa s’espera per a beneir la metàfora (cercles concèntrics)

jo respiro la xarxa a cada instant, dono menjar a les aus, vigilo les naus còncaves -àtoms impulsors del canvi- anhelo el desplaçament (entendre la llengua en què parles)

poema: la veritat sóc jo qui la funda, perquè jo sóc el món descansant sobre el cadàver del món.

una veu, infinites variacions fonètiques, i què?: cap esdeveniment

(fins i tot el seguici de filòsofs necessita guardians per a salvaguardar el seu ésser-en-el-món)

ombra n.1 (la meva, esgarrapant el lector, assimilant papallones o pedres a l’estomac, amor-no amor, entre el silenci i la mort):

no em donaré a ningú que no es digui Mnemòsine.

ombra n.2 (no sóc jo, és la permanència de la metàfora imposant-me una continuïtat en la realitat):

qui sap si la repetició d’un acte no implica un estranyament?

per això, NO a la privatització de la metàfora! el meu NO és un NO amb set de venjança,

un generador d’horitzons sobre els que posar els peus, i avançar

exèrcit d’ombres (projectant-nos en totes direccions): qualsevol filosofia es redueix a constatar que les fronteres del pensament mai han estat traspassades per la realitat.

com a bones filles d’Eva, continuem caient víctimes de l’automatisme de les portes,

transportant el metall -alquímia del vers?-, donant voltes a l’Origen, precipitant-nos sobre el paisatge, robant veu, bellesa (ombra), la fertilitat en els símbols de la ceràmica de Jomon

anti-ciutat. espais per a l’obertura, per al desplaçament. èxtasi.

rebutjar el centre, suportar el pes, moure’s sempre en totes les direccions

cidade. espazos onde todo é submisión,

onde ningunha musa agarda para bendicir a metáfora (círculos concèntricos)

eu respiro as redes a cada instante, dou de comer ás aves, vixío as naves concávas -átomos impulsores do cambio- devezo polo movemento (por entender o idioma no que falas)

poema: a verdade fúndoa eu. porque eu son o mundo descansando sobre o cadáver do mundo.

unha voz, infinitas variacións fonéticas, e que?: ningún acontecemento

(mesmo o séquito de filósofos precisa de gardiáns para salvagardar o seu ser-no-mundo)

sombra n.1 (a miña, rabuñando ao lector, asimilando bolboretas ou pedras no estómago, amor-non amor. entre o silencio e a morte):

non me darei a ninguén que non se chame Mnemosine.

sombra n.2 (non son eu, é a permanencia da metáfora impoñéndome unha continuidade no real):

quen sabe se a repetición dun acto non implica un alleamento?

daquela, NON á privatización da metáfora! o meu NON é un NON sedento de vinganza,

un xenerador de horizontes sobre os que pousar os pés, e avanzar

exército de sombras (proxectándonos en todas as direccións): toda filosofia se reduce a constatar que as fronteiras do pensamento xamais foron transpasadas polo real.

como boas fillas de Eva, seguimos caendo vítimas do automatismo das portas,

transportando o metal -alquimia do verso?- dando voltas ao redor da Orixe, precipitándonos na paisaxe, roubando voz, beleza (sombra) a fertilidade nos símbolos da ceràmica de Jomon

anti-cidade. espazos para a apertura, para o desprazamento. éxtase.

rexeitar o centro, aguantar o peso, moverse sempre en todas as direccións

digamos que diversifico o meu ego
que poño cristais (léase potencia) alí onde nace a palabra

que esquezo cómo vestirme, cómo presentarme ante o poema,

porque hai que saber poñer todo no seu sitio: os ollos, a conciencia, a devastación, a voz (a velocidade do pensamento, a sucesión de mortos, de consignas, de terra amoreada sobre os nomes de cada cousa,

todo iso constitúe a miña herdanza,

sobrevivir ao manicomio* para recrear sempre a mesma dor, para poder conxurar aquelas ás que ningunha metáfora, ningunha, proporciona)

ela non quería, pero os demiurgos desataron o mundo aos seus pés
leguas e leguas de paisaxes suspendidas en bocas alleas, dentro, nos
espazos iluminados,
e no exterior, os corpos sen luz,
a determinación
o amor (a vertixe que sinto ao subir aos automóbiles)

anacos de mín,
espallamento,

ruinas (é a linguaxe,

e a aldea onde nacín sería daquela o poema, casedeshabitado, caseinvulnerábel)

xa saia da lentura da terra ou da  lingua seca

a voz non fai habitable o devir,

transfórmao

(e a segunda opción paréceme máis necesaria que a primeira)

——————-

*nación: somos unha estirpe de sombras, calquera pertenza énos por igual allea

ao principio, ninguén quere pasar, agardan trala porta (ferro quente, gastado polo uso, linguaxe, ou besta) xogo a perder, á posesión, ao disfrace: é  alteridade o que acontece cando @s habitantes deste país inician a peregrinaxe polo deserto? unha vez máis, eu regreso, formo parte da tribo (non formo parte) viaxo na parte de atrás, vixío a retagarda, abro ben os ollos para detectar a hostilidade do Outro, o seu devir-invulnerable, pero unha vez máis, a chegada a algún punto, o destino non é máis que unha ameaza,
(e tí, que o sabes,
en cada paso que dás prefiguras a morte)
e despois, limbo, máquinas de coser, mapas, estratexias, veleno, corpos contra o paredón.Historia.

loitar por saír do círculo non é abondo.
non coido que a existencia consista na aniquilación do Outro ou na entrega absoluta a El.
mais ben imaxino unha morea de espellos, sen finalidade, sen corpos aos que opoñerse, sen referencias (só cousas amoreadas, sen oposición. Materia) e non unha morea de animais sociais  que  estenden as súas extremidades (a súa incomprensión) sobre o mundo*

na memoria da tribo, o éxodo, a necesidade da vinganza

fala Xi WangMu**, a  Raíña Nai do Oeste: perdín a palabra de medrar, e dende daquela non tiven de que alimentarme. de negrura, de metáforas: Der Stein, der Stein in der Luft. Armas contra o Imperio. Amor. Resistencia.Vida.(cousas amoreadas)

Territorio

__________
*daquela naceu o Estado e morreu a política, pero esa é outra historia
**西王母: Xi WangMu, (Raíña Nai do Oeste) é unha divinidade feminina chinesa asociada ao Taoismo

Xiwangmu, Raíña Nai do Oeste con divinidades. Covas de Mogao. Dunhuang, China

Querido Paul: boto de menos o bosque, o tempo no que a linguaxe simplemente se impon sen constituirnos a nós como ameaza

PREMISA: aquí todos os animais son claustrofóbicos,
devecen pola plenitude da materia

CONCLUSIÓN: afogamos nunha idiosincrasia nacional erma
(cando menos eu
afogo)

reduccion ao absurdo do método cartesiano: escapei do círculo de conceptos inmóbiles
GALIZA CEIVE (o meu labor, insisto, consiste en transportar o peso)
despois viñeron os soños envoltos en celofán, e xantar ás présas para chegar a tempo á clase de literatura da diáspora

os meus antepasados vagaron polo mundo enteiro na procura dunha sintaxe perfecta
(todo o día a pasar o arado, o sacho, a petola,
tiñamos os dedos en carne viva de tanto furar na terra negra)
FOSCOR, FOSCOR, FOSCOR
a solución ao enigma soando ate deixarme sen voz

e eu quería tanto quedarme sen voz
e devir-morea de átomos liberados do espanto

xa que de máis nada me podo liberar,
nacida como nacín, do ventre das máquinas

reproduzo unha e outra vez o xeroglífico: (que por suposto non ten o mesmo valor que se o producise)

JO TA KE (no abismo da memoria, o que nunca foi escrito,
pel de séculos escuros,
praxe)

abondo sabemos xa que non hai pasado nin lugares  nin sombra  á  que acollerse,
que a loita pola supervivencia é a loita pola conquista da propia exterioridade

revolución: devir-rede
(e isto último non é unha consigna)

aniquilación da paisaxe
verbal
porque saín do poema,
da fotografía
senón, atoparte na desolación, cando recibín o meu nome da túa linaxe escura
der Stille
a encrucillada
a velocidade da mazá
inútil
que ofrecerche
sen sílabas (o silencio paréceme un froito así delicioso, unha fortaleza nosa, inexpugnable)
pero adoecemos
por dentro porque tamén en nós
todo acto
entraña unha dislocación do mundo
de cada espello cada árbore
dispoñer a realidade ao longo da historia
unha sucecesión de vencidos terra, patria, animal
salvaxe
voz
a miña linaxe de cemento e terra mollada,
o meu cuarto, o que non che debo, o que acatei, a desorde
revolución é agora
porque non podo deixar de pronunciarte
porque aquelas plantas a ninguén lle pertencían
e os inquilinos hai tempo que destruiron a escena aquela na que a casa engulía veleno e dozura
a partes iguais
son convosco
a partes iguais
na desolación da paisaxe
na procura dunha noción autónoma
miña
desgarrando retallos de
calquera pantasma, cosendo unha e outra vez as costuras do vestido, impedindo que a lúa se dilate
producindo unha alteración irrefutable na memoria da paisaxe
queres saber a miña historia, o por que da miña predilección polas máquinas,
lugar onde nacer é inevitable
e resistir,
na perda de referentes, na ausencia de voz, territorio:
literatura de pantasmas, de lobos feroces e abismos que repousan no meu rostro
canto reteño en mín a inmensidade da túa linaxe, de bosque, de escuridade como unha boca
que nada acende, así detida, contra o horizonte
pero ao mesmo tempo libre, allea a calquera ubicación
aquí
fóra do tempo
raíz exacta,
solución á ecuación do medo
e á fabricación do eu
(aínda así non me vale, terei que refacer os límites, estirar a pel do meu entendemento,
odiarte)
daquela romper, darlle a volta, fundar máis dunha historia do pensamento
reter na memoria as raíces para desprender delas a posibilidade
o percorrido
polos libros pechando sobre sí mesma a vida
abrindo sobre a vida os corpos
única paisaxe
que sexa cruel, filosófica, fértil

que nos invada

I
e residir aquí, na vertebración da memoria,
igualando os vértices, alimentándome de espellos, de obxectos en suspensión sobre os mares do Leste,
acadamos pel, ollos, órganos sensibles abondo para nos manter alonxados da vida, superficie
lenta
que non esconde nada
mais tí teimas en seguir proxectándote cara adiante
malia a imposibilidade do contacto
malia o enigma que ameaza as nosas bocas

contemplación da esfinxe
aniquilación dos espellos, pero tamén, e sobre todo, do que poida haber ao outro lado

o lugar exacto onde debemos botar áncoras, raíces, pés e desertos, días de nubes negras e pan negro
e bocas negras como certidume
de que nunca existiches

non había luz, nin sequera devezo polo desprazamento

ningún poema serviu ao mundo de alimento
ningún acto ten sido aínda realizado en contra do sentido

II
buscádeme entre os desexos infundados, dixo a autora, entre a pólvora e os espellos innumerables que constitúen o meu ser-no-mundo (o meu desexo de devorar o xenio maligno, as súas intencións de facerme invulnerable)
que a linguaxe non me pertenza, que non se me acaben ainda os caramelos de café con leite, a bóveda celeste, os longos pasadizos que levan ao monstro máis forte e máis difícil de vencer

ante todo, manterse na divagación, non acreditar en ningún inimigo, na existencia de ningún inimigo, somos fértiles como a terra que sometemos (eu, coma vós, tamén pertenzo á xeración perdida das que medramos entre os penedos e as leiras, na procura  dun idioma compartido (léase sede de vinganza)

东方红，太阳升…
dongfang hong, taiyang sheng,
(na aprendizaxe, no camiño a Ítaca, na tolemia: ser feliz sen inmutarse)
situacionismo:
o oriente é vermello, érguese o sol e caen os corpos en ringleiras sobre os eidos (a miña avoa regaba o millo erguida contra o horizonte, sen pestanexar,
quería ser a nena das longas trenzas, obviando a negrura que medraba debaixo dos seus pés)

son unha persoa, non un entendemento puro nin un producto da economía de mercado!
berraba, pero por fóra do libro, a túa existencia redúcese a un lixeira vibración do motor,
causa-efecto causa-efecto causa-efecto

de ser quen de comprender a besta