nadal

Posted by puntodefugaDec 24th, 2009puntodefuga on

Blake_Dante_Inverno_II

Do orixinal, só o título (e ás veces, a intención).
Maria do Cebreiro, (Nós, as inadaptadas)

o deseño dos días transcorre igoal para nós
que estiramos a nosa pel e os nosos soños
pero a pedra sempre responde frío
e a viaxe de retorno do poema trae consigo
a fame
-e o inverno, estou segura, agarda sempre trala metáfora-
sen sermos nós os gardadores do froito nin as precursoras do diluvio
acontece que unha vez máis a mirada se deten ante o camiño
e por dentro todo se bifurca:
as luces de neón, os petos do abrigo cheos de terra
a aldea engulida polo volcán e as follas dos cadernos
con debuxos e intencións múltiples
(aterecía de frío e gustábame)
de espellos
de pan de centeo
de cheiro a esterco e pasos perdidos á procura do Outro
está feita a ollada de calquera monstro, e por suposto a voz
mancha sobre a pel da besta
memoria ou tribo
encrucillada
totem
as viaxes de ida e volta á torre do vixía,
e sempre o retorno ao ventre das máquinas
Solaris
cincento
e vendas nas mans para curar o tacto dos horizontes posíbeis que sen embargo nunca se deron
nin perseguimos nunca con suficiente empeño e forza
pola contra, a debilidade impon un ritmo frenético aos nosos días
e tamén o poema se resinte
e os gatos vólvense vellos nos tellados vellos da cidade que mira ao mar
pero non mira
ten os ollos e a existencia
postos onde só agroma escuridade
e non seres-para-o-mundo

chegados a este punto a autora, unha das múltiples voces ou máscaras ou artefactos impuros ou manchas de animalidade
pregúntase,
e cando pregunta coñece o risco,
e adoece e sen embargo executa o ritual
unha vez máis

o veneno fluindo polas veas
invandindo o corpo brando da Musa
con que obxectivo?

  • poemas
  • Comentarios desactivados en nadal

Posted by puntodefugaDec 24th, 2009puntodefuga on

Maig-68-6

La identificación entre capitalismo y realidad tiene como efecto convertir la vida en la auténtica forma de dominio. Pero si la vida funciona como una verdadera forma de dominio, a la vez, la vida misma se transforma en un campo de batalla.
Hoy, la vida es el campo de batalla.
(Santiago López Petit, Breve tratado para atacar la realidad, p.19)

porque tampouco a túa voz equivale ao teu peso real
-o despotismo que pode exercer unha mirada-
fundación:
estirpe de círculos concéntricos
e moldes para facer biscoitos
gardo a palabra na artesa onde a miña nai amasaba o pan
no cuarto das ferramentas
óxido
lentes
cartas vellas
porque lanzar pedras contra a fiestra non é sinónimo de resistencia
daquela a Historia sería o resultado de sumar paredes
sería a Vontade de Enmudecer
sen ter permiso nin tempo nin espazo abondo para facelo
a sensación de permanencia
e residir e enfermar
no territorio-nación:
peso
contraatacando unha e outra vez os espellos e os mecanismos do frío
con calquera forma de resistencia que impida a unificación dos fragmentos nun Eu-Social de contornos claros e distintos
e ausencia de voz
fronte ao avance dos bárbaros que aman e producen o Idioma (léase animalidade,
metáfora)

ou armas para atacar a realidade

con santiago lópez petit

  • poemas
  • Comentarios desactivados en