punto de fuga

cabelo trenzado
nun mar de coitelos, a princesiña navega, vai recitando versos de Heráclito:
(a mazá está podre demáis para suscitar a miña codicia, iso sí, manteño intacta a a sede de vinganza)
a princesiña navega: teño unha vida marabillosa, escenifícome a cada instante, deixo moitos espazos en branco para non ser malinterpretada (para que entres)
palabras pequenas en bocas pequenas, xente pequena, encollida pola saturación de luz,
pola crueldade da paisaxe,
todo poema quere ser un territorio, irse erosionando,
pero ningún experimento sintáctico abonda para comprender
que calquera xesto (que borres) é inútil, calquera palabra (que autorices) é inaceptable

rumor de mar, a princesiña navega
o público pasa desapercibido
xa non digamos o espectador, esa especie ao límite da extinción (e do que a partir daí se deduce)

-extinción da paisaxe

cabelo trenzado
nun mar de coitelos
ata cando pagarás coa vida o teu nome?

no sillón incómodo, verbos intransitivos, léase amar, fugacidade, tí
o espello freudiano
o espello da emperatriz Wu Zetian
lonxe de sí, saudando o séquito de pretendentes, bebéndolles o sangue aos antepasados
(e aos contemporáneos, a memoria)

afogar de referencialidade
alá onde os signos se extinguen
onde o éxodo non está en internarse no alleo senón en mudarse ao propio

ou calquera distancia
os meus dedos xa sinalaron o camiño
xa redondearon as formas
xa produciron sal, asimilación de derrotas, cantigas das vellas, arte, sexualmente
falando, na vertebración da paisaxe: andiven ata esgotar as causas e as consecuencias, da fe non falarei (de nada serve proxectarse, calquera parto é unha forma de alleamento, obviamente
nada me é propio, a non ser a constatación do veleno,
a dozura expandindo o meu corpo en tódalas direccións)

despois viñeron os soños, os itinerarios exactos da viaxe ao monte Tai, e como alí instauraches o altar á fertilidade, o culto á razón, aos innumerables
espellos

contra a escrita, contra as ansias de comunicar, de ocupar efectivamente un hábitat (léase nación, lingua, territorio)
MANIFESTO: o noso será un tempo-máquina ou non será, un presente erguido contra o horizonte, un idioma mutante, un poema exento de raíces