punto de fuga

I
e residir aquí, na vertebración da memoria,
igualando os vértices, alimentándome de espellos, de obxectos en suspensión sobre os mares do Leste,
acadamos pel, ollos, órganos sensibles abondo para nos manter alonxados da vida, superficie
lenta
que non esconde nada
mais tí teimas en seguir proxectándote cara adiante
malia a imposibilidade do contacto
malia o enigma que ameaza as nosas bocas

contemplación da esfinxe
aniquilación dos espellos, pero tamén, e sobre todo, do que poida haber ao outro lado

o lugar exacto onde debemos botar áncoras, raíces, pés e desertos, días de nubes negras e pan negro
e bocas negras como certidume
de que nunca existiches

non había luz, nin sequera devezo polo desprazamento

ningún poema serviu ao mundo de alimento
ningún acto ten sido aínda realizado en contra do sentido

II
buscádeme entre os desexos infundados, dixo a autora, entre a pólvora e os espellos innumerables que constitúen o meu ser-no-mundo (o meu desexo de devorar o xenio maligno, as súas intencións de facerme invulnerable)
que a linguaxe non me pertenza, que non se me acaben ainda os caramelos de café con leite, a bóveda celeste, os longos pasadizos que levan ao monstro máis forte e máis difícil de vencer

ante todo, manterse na divagación, non acreditar en ningún inimigo, na existencia de ningún inimigo, somos fértiles como a terra que sometemos (eu, coma vós, tamén pertenzo á xeración perdida das que medramos entre os penedos e as leiras, na procura  dun idioma compartido (léase sede de vinganza)

东方红，太阳升…
dongfang hong, taiyang sheng,
(na aprendizaxe, no camiño a Ítaca, na tolemia: ser feliz sen inmutarse)
situacionismo:
o oriente é vermello, érguese o sol e caen os corpos en ringleiras sobre os eidos (a miña avoa regaba o millo erguida contra o horizonte, sen pestanexar,
quería ser a nena das longas trenzas, obviando a negrura que medraba debaixo dos seus pés)

son unha persoa, non un entendemento puro nin un producto da economía de mercado!
berraba, pero por fóra do libro, a túa existencia redúcese a un lixeira vibración do motor,
causa-efecto causa-efecto causa-efecto

de ser quen de comprender a besta

cabelo trenzado
nun mar de coitelos, a princesiña navega, vai recitando versos de Heráclito:
(a mazá está podre demáis para suscitar a miña codicia, iso sí, manteño intacta a a sede de vinganza)
a princesiña navega: teño unha vida marabillosa, escenifícome a cada instante, deixo moitos espazos en branco para non ser malinterpretada (para que entres)
palabras pequenas en bocas pequenas, xente pequena, encollida pola saturación de luz,
pola crueldade da paisaxe,
todo poema quere ser un territorio, irse erosionando,
pero ningún experimento sintáctico abonda para comprender
que calquera xesto (que borres) é inútil, calquera palabra (que autorices) é inaceptable

rumor de mar, a princesiña navega
o público pasa desapercibido
xa non digamos o espectador, esa especie ao límite da extinción (e do que a partir daí se deduce)

-extinción da paisaxe

cabelo trenzado
nun mar de coitelos
ata cando pagarás coa vida o teu nome?

no sillón incómodo, verbos intransitivos, léase amar, fugacidade, tí
o espello freudiano
o espello da emperatriz Wu Zetian
lonxe de sí, saudando o séquito de pretendentes, bebéndolles o sangue aos antepasados
(e aos contemporáneos, a memoria)

afogar de referencialidade
alá onde os signos se extinguen
onde o éxodo non está en internarse no alleo senón en mudarse ao propio

ou calquera distancia
os meus dedos xa sinalaron o camiño
xa redondearon as formas
xa produciron sal, asimilación de derrotas, cantigas das vellas, arte, sexualmente
falando, na vertebración da paisaxe: andiven ata esgotar as causas e as consecuencias, da fe non falarei (de nada serve proxectarse, calquera parto é unha forma de alleamento, obviamente
nada me é propio, a non ser a constatación do veleno,
a dozura expandindo o meu corpo en tódalas direccións)

despois viñeron os soños, os itinerarios exactos da viaxe ao monte Tai, e como alí instauraches o altar á fertilidade, o culto á razón, aos innumerables
espellos

contra a escrita, contra as ansias de comunicar, de ocupar efectivamente un hábitat (léase nación, lingua, territorio)
MANIFESTO: o noso será un tempo-máquina ou non será, un presente erguido contra o horizonte, un idioma mutante, un poema exento de raíces