Posted by puntodefugaMai 29th, 2008puntodefuga on

na imposibilidade do dicir

sufríndo unha e outra vez a mordedura do mosquito heideggeriano
presente, pasado e futuro: un bombardeo de lugares comúns

 

 

 

-non, non eran lugares comúns, eran disfraces comúns,
como habitar unha esfera dende o centro
crónica da derrota das nacións, de vivir á intemperie na procura da contrasinal secreta para acceder ao exterior, verquendo osíxeno e analxésicos incansablemente sobre a morea de cabezas pensantes,
cres que non me cansa?
-non, non fago filosofía, non fago máis que transformarme, obviamente sei distinguir o infinito na sombra dos superheroes, volvinme tola no teatro aquela vez que representaba a Penélope, mazás enormes mordidas por dentes enormes, non esquezas que cada vez que te enfrontes ao monstro e cortes un dos seus apéndices, este multiplicarase por dous e asi será sempre que intentes atopar unha saída ao teu desequilibrio
-por iso sempre son eu quen entra. quen dá a benvida, quen marcha, quen fica trala porta e proxecta unha sombra aterradora?

cantas veces a beleza foi expulsada do mundo eu estaba aló,
convertendo en pedra aqueles a quen amaba
lucidez lucidez
acudide todos que se queima a Casa!
no exterior, os corpos saindo das árbores, dos penedos como querendo volver á nai
se é que temos que volver
ou somos froito da emanación dalgún deus Solaris: xoguetes non quero, quero escisións
e materiaización da miña vontade
nalgún eu
acabamento:
facer o amor con todos os pretendentes

situacionismo:
-para serche sincera a miña corrente filosófica preferida sempre foi a das viaxes ao inferno
-e se a cuestión fose como substraer a linguaxe do mundo e non como levala a el?

-daquela, todos os meus anos de aprendizaxe na torre do vixía…
-e antes de decatarte xa estás obrigada ao exilio perpetuo porque o teu nome representa a aniquilación total do poder, da metáfora entendida como poder, do poder entendido como vida, do suxeito entendido como receptáculo dese poder ser ter dereito (léase vinganza) ao exercicio do mesmo

busco unha resposta definitiva á violencia exercida pola palabra, un corpo exento de luz, de raíces,
un habitáculo contra a electricidade, unha intelixencia desprovista de memoria
-que ese eras tí, non me fagas rir!
velaquí o meu drama:
coñezo tódolos camiños para chegar á verdade mais ningún para sair dela
-e quen esperas ser, abstraendo o teu corpo de calquera mirada?
-a quen buscarás daquela, cando desaparezas por completo?

namentres traducía o xeroglífico que me regalaches o día do meu aniversario, aquel martes fatídico,
o bosque pechouse tras de mín,
con tódolos outros substantivos

e foi alí onde construín a miña casa

  • poemas
  • Comentarios desactivados en