punto de fuga

deixarte chegar, paseniño, onda mín
e daquela, esnaquizar a torre do vixía
(entendo a filosofía non como enfrontarse ao abismo, senón como facerse unha mesma o abismo)
-a súa natureza
-a xeada
-os obxectos voadores non identificados
-o lume
-os caramelos de café con leite
-a nai
-o anaco de humidade na parede no que deches en identificarte

namoreime do teu eu
non do teu espazo nin do teu tempo

(os obxectos de coñecemento invaden os suxeitos na loita pola supervivencia)

-na escisión
(é o único xeito de manterse)
-na ausencia da vida
(do que demos en chamar vida)
-non, non hai terapia posible para xuntar o mundo coa linguaxe
-o medo a viaxar
-a vertixe da fuxida

(que amas o monstro no que me convirto, que iso en calquera caso non é máis que un producto da convención, un uso lingüístico, que obviamente non posúes un corpo)
(multitude) que en calquera caso é inútil amarte, que me ames

……………………
…………………………….
…………………….
………………..

ningunha paisaxe representa o meu estado de ánimo
(as liñas de puntos son só para que saibas exactamente por onde cortar)