unidade de desprazamento

Posted by puntodefugaXul 27th, 2007puntodefuga on

Preludio: os zapatos, e dentro deles os pés, as incontables liñas do triángulo… (dende dentro, desfacéndose cara ao exterior, a linguaxe, o demo da linguaxe:
os chicles de menta -de mentira)
EU-ELA (a vexetación, as cousas) : -Posiblemente fórame roubada a culpa, o calendario lunar.
EU-ELA: -Sigo crendo na realidade da paisaxe, ainda que no canto de ollos teñamos vidros irrompibles insensibles aos cambios na atmosfera e á sucesión lineal dos acontecementos, insensibles polo tanto a CALQUERA COUSA QUE HABITE NA SUPERFICIE E NON SEXA CONSIDERADA NA SÚA DIMENSIÓN ONTOLÓXICA.
EU-ELA: -De ser certo o anterior, daquela non hai máis mundos posibles, nin máis cómodos salóns nos que sexa necesario deixar fóra o propio corpo para poder meterse dentro.
Na inutilidade de calquera acción, de calquera indumentaria que oculte a atracción pola nada.
ou aquí no meu ventre: O AXIOMA DEFINITIVO.
(iso, malia ser eu tan melancólica:
na contemplación da verdade sempre hai que situarse de xeito estratéxico)
EU-ELA: -Todos os corpos constitúense como u-topía, como aínda-ningún-topoi.
TIPOLOXÍA DAS VIAXES ASTRAIS: ser unha mesma o propio medio de transporte.
(exemplo) “os meus soños non son do futuro, os meus soños son do pasado”
(exemplo) “cando lle deas a volta ao xersei e descubras o que hai ao outro lado, xa eu estarei lonxe, e non haberá ninguén que saiba emparellar os teus calcetíns, ninguén que saiba romper coma mín a túa alma transparente”
(No exterior do triángulo, os vértices espallados, a agonía do desprazamento)
EU-ELA (na punta dos dedos) : -Sei tanto sobre as formas da impureza, sobre os pecados da carne, que dime, como podo pensar en alimentarme?
(coma se ainda puidese haber en mín algo semellante a un receptáculo,
coma se fose posible que me amases)
A afirmación da propia identidade : perpetúase na loita de contrarios. O verdadeiro significado da derrota reside aquí: na deconstrucción do propio corpo, pero tamén, e sobre todo,
na deconstrucción dos corpos alleos.
Os corpos, esas entidades abstractas, esas xeometrías perfectas,
esas viaxes no tempo que tan ben escenificamos:
COMO SE AINDA FOSE POSIBLE DESPRAZARSE.

  • poemas
  • Comentarios desactivados en unidade de desprazamento

o meu apoio a Eva Mendez doRoxo

Posted by puntodefugaXul 26th, 2007puntodefuga on

AS PALABRAS NON SON PROPIEDADE DE NINGUÉN!
http://doroxo.blogspot.com/2007/07/retiro-un-postre-de-mel-por.html

  • metalinguaxe
  • Comentarios desactivados en o meu apoio a Eva Mendez doRoxo

Posted by puntodefugaXul 15th, 2007puntodefuga on

non hai ningunha ordenación no mundo (ningún territorio
de tanta beleza como a dor)

situacionismo:
no acceso ás interioridades, metal incandescente, materia en estado puro

e espellos cravados en cada palabra
que autorizas

  • poemas
  • Comentarios desactivados en

Posted by puntodefugaXul 15th, 2007puntodefuga on

s1661338.jpg