punto de fuga

I

cristais por diante do pánico

o interior das palabras é azul
o abismo que ofrecen os teus ollos
animal
de séculos escuros e
nada
nas puntas dos dedos

II

a tarde viaxa réptil
na mirada estrábica da metrópole

non hai metáfora nin etimoloxía
que venza este desexo

non facer versos: AGONIZAR

unha viaxe ao centro mesmo do inv(f)erno

III

para cando a voz deven ANIMAL
e as manchas do idioma violentan o espello

Tiq-qun   Tiq-qun

lentamente
o inimigo avanza nas interioridades

a batalla polo real xógase dentro

lingua-esfinxe
palabras-nós

impenetrábeis
átomos de rebeldía

enfrontando o abismo

acrecentamos as palabras co peso dos invernos
coa xeada e cos ecos dunha voz en erosión constante:
constituimos un presente de baleas
e no noso interior albergamos
patria, incertidume, fragmentos de memoria, peso, poemas, máis peso, espazos para a dor, ruínas, camiños de bosque, argumentos
contra o terror:

IDIOMA

Do orixinal, só o título (e ás veces, a intención).
Maria do Cebreiro, (Nós, as inadaptadas)

o deseño dos días transcorre igoal para nós
que estiramos a nosa pel e os nosos soños
pero a pedra sempre responde frío
e a viaxe de retorno do poema trae consigo
a fame
-e o inverno, estou segura, agarda sempre trala metáfora-
sen sermos nós os gardadores do froito nin as precursoras do diluvio
acontece que unha vez máis a mirada se deten ante o camiño
e por dentro todo se bifurca:
as luces de neón, os petos do abrigo cheos de terra
a aldea engulida polo volcán e as follas dos cadernos
con debuxos e intencións múltiples
(aterecía de frío e gustábame)
de espellos
de pan de centeo
de cheiro a esterco e pasos perdidos á procura do Outro
está feita a ollada de calquera monstro, e por suposto a voz
mancha sobre a pel da besta
memoria ou tribo
encrucillada
totem
as viaxes de ida e volta á torre do vixía,
e sempre o retorno ao ventre das máquinas
Solaris
cincento
e vendas nas mans para curar o tacto dos horizontes posíbeis que sen embargo nunca se deron
nin perseguimos nunca con suficiente empeño e forza
pola contra, a debilidade impon un ritmo frenético aos nosos días
e tamén o poema se resinte
e os gatos vólvense vellos nos tellados vellos da cidade que mira ao mar
pero non mira
ten os ollos e a existencia
postos onde só agroma escuridade
e non seres-para-o-mundo

chegados a este punto a autora, unha das múltiples voces ou máscaras ou artefactos impuros ou manchas de animalidade
pregúntase,
e cando pregunta coñece o risco,
e adoece e sen embargo executa o ritual
unha vez máis

o veneno fluindo polas veas
invandindo o corpo brando da Musa
con que obxectivo?

La identificación entre capitalismo y realidad tiene como efecto convertir la vida en la auténtica forma de dominio. Pero si la vida funciona como una verdadera forma de dominio, a la vez, la vida misma se transforma en un campo de batalla.
Hoy, la vida es el campo de batalla.
(Santiago López Petit, Breve tratado para atacar la realidad, p.19)

porque tampouco a túa voz equivale ao teu peso real
-o despotismo que pode exercer unha mirada-
fundación:
estirpe de círculos concéntricos
e moldes para facer biscoitos
gardo a palabra na artesa onde a miña nai amasaba o pan
no cuarto das ferramentas
óxido
lentes
cartas vellas
porque lanzar pedras contra a fiestra non é sinónimo de resistencia
daquela a Historia sería o resultado de sumar paredes
sería a Vontade de Enmudecer
sen ter permiso nin tempo nin espazo abondo para facelo
a sensación de permanencia
e residir e enfermar
no territorio-nación:
peso
contraatacando unha e outra vez os espellos e os mecanismos do frío
con calquera forma de resistencia que impida a unificación dos fragmentos nun Eu-Social de contornos claros e distintos
e ausencia de voz
fronte ao avance dos bárbaros que aman e producen o Idioma (léase animalidade,
metáfora)

ou armas para atacar a realidade

con santiago lópez petit

a poesía sucede cando estoupan as palabras
(distorsionan, interrompen, crean interferencias, deveñen libres)

-cando era pequena viaxabamos veloces no R-4 do papá
tiñamos aqueles ollos cobizosos e non contemplabamos nada, viaxabamos,
na paisaxe física e mental
coa mesma forza agatuñabamos árbores, sentabamos á sombra do eucalipto e recolliamos os restos da merenda,
ruínas
-milleiros de veces a mesma canción
o corpo deslocado

-non me sirve o idioma dos meus antepasados
non me sirve esta mirada educada na contemplación
non teño senón monstros dentro de mín, e as maletas feitas da viaxe nunca iniciada,

querendo encher o universo de sentido cando o que falta ainda é que haxa primeiro un universo

-e nós nel,
perdendo o tempo en actos milimetrados, previsíbeis, extenuantes
(isto non é un poema, se segues a ler corres o perigo de que che estoupe a cabeza,
e eu non me fago responsábel)

a poesía sucede cando a ferida se abre e se fai accesíbel, cando te apropias da ferida e non é que lle deas un nome senón que é máis ben un clúster de significados que se entrecruzan e converxen no idioma,

as máquinas* devecen pola producción,
os poemas chaman uns polos outros,
as ruínas van gañando terreo aos fundamentos

non hai maneira de afastarse

_________
*fendas na paisaxe social sen adscrición de clase, partido ou sindicato

laberints d’escuma, de vent,
de nit al cor de la tempesta:
oblit-memòria,
paisatge erosionat

gemecs de fusta
morts que es desperten
tombes-records vegetals
memòria líquida
vida en dissolució

aprenc els mecanismes,
les maniobres de distracció,
em disfresso, ignoro els dubtes
caic per l’atracció de la mirada
de l’abisme

marejat de velocitat
de precipitació
de pors massa grans i desitjos ara utòpics;
convertit en esdeveniment, en seqüència;
en ràfega de vida prèvia a la desaparició.
sospir, llàgrima, sospir…
batec
silenci

silenci
esclaten els mots

silenci
esclaten els mots

S I L E N C I

(raida + merlanegra)

dedicat a en Joan Arnera, amb afecte

ciutat. espais on tot és submissió,

on cap musa s’espera per a beneir la metàfora (cercles concèntrics)

jo respiro la xarxa a cada instant, dono menjar a les aus, vigilo les naus còncaves -àtoms impulsors del canvi- anhelo el desplaçament (entendre la llengua en què parles)

poema: la veritat sóc jo qui la funda, perquè jo sóc el món descansant sobre el cadàver del món.

una veu, infinites variacions fonètiques, i què?: cap esdeveniment

(fins i tot el seguici de filòsofs necessita guardians per a salvaguardar el seu ésser-en-el-món)

ombra n.1 (la meva, esgarrapant el lector, assimilant papallones o pedres a l’estomac, amor-no amor, entre el silenci i la mort):

no em donaré a ningú que no es digui Mnemòsine.

ombra n.2 (no sóc jo, és la permanència de la metàfora imposant-me una continuïtat en la realitat):

qui sap si la repetició d’un acte no implica un estranyament?

per això, NO a la privatització de la metàfora! el meu NO és un NO amb set de venjança,

un generador d’horitzons sobre els que posar els peus, i avançar

exèrcit d’ombres (projectant-nos en totes direccions): qualsevol filosofia es redueix a constatar que les fronteres del pensament mai han estat traspassades per la realitat.

com a bones filles d’Eva, continuem caient víctimes de l’automatisme de les portes,

transportant el metall -alquímia del vers?-, donant voltes a l’Origen, precipitant-nos sobre el paisatge, robant veu, bellesa (ombra), la fertilitat en els símbols de la ceràmica de Jomon

anti-ciutat. espais per a l’obertura, per al desplaçament. èxtasi.

rebutjar el centre, suportar el pes, moure’s sempre en totes les direccions

cidade. espazos onde todo é submisión,

onde ningunha musa agarda para bendicir a metáfora (círculos concèntricos)

eu respiro as redes a cada instante, dou de comer ás aves, vixío as naves concávas -átomos impulsores do cambio- devezo polo movemento (por entender o idioma no que falas)

poema: a verdade fúndoa eu. porque eu son o mundo descansando sobre o cadáver do mundo.

unha voz, infinitas variacións fonéticas, e que?: ningún acontecemento

(mesmo o séquito de filósofos precisa de gardiáns para salvagardar o seu ser-no-mundo)

sombra n.1 (a miña, rabuñando ao lector, asimilando bolboretas ou pedras no estómago, amor-non amor. entre o silencio e a morte):

non me darei a ninguén que non se chame Mnemosine.

sombra n.2 (non son eu, é a permanencia da metáfora impoñéndome unha continuidade no real):

quen sabe se a repetición dun acto non implica un alleamento?

daquela, NON á privatización da metáfora! o meu NON é un NON sedento de vinganza,

un xenerador de horizontes sobre os que pousar os pés, e avanzar

exército de sombras (proxectándonos en todas as direccións): toda filosofia se reduce a constatar que as fronteiras do pensamento xamais foron transpasadas polo real.

como boas fillas de Eva, seguimos caendo vítimas do automatismo das portas,

transportando o metal -alquimia do verso?- dando voltas ao redor da Orixe, precipitándonos na paisaxe, roubando voz, beleza (sombra) a fertilidade nos símbolos da ceràmica de Jomon

anti-cidade. espazos para a apertura, para o desprazamento. éxtase.

rexeitar o centro, aguantar o peso, moverse sempre en todas as direccións

(converter as palabras

en máquinas de guerra)

avanzando